Prorocy!

Kabała

Chłodem przez chude zboże,

mrozem przez puste zapole,

lodowatym wiadrem przez pożar

na swojską dolę-niedolę.

Skopki puste, bo zły krowom naszeptał:

na oborze za darmo wymarnieją —

młyny mielą ziarno jeszcze ciepłe,

a ręce zgrabiałe już sieją.

W czarnym chlebie sól jak kwarc w granicie,

tak się spiekły porośnięte kłóski.

Nie wystarczy snów na całe życie,

a za bujnie, żeby tak jak kamień usnąć.

Żeby legnąć w snop ściśnięty powrósłem

popod pieśnią o Wianuszku, o Ładzie,

jak to ziele ochrzczone ciemnym gusłem

na odpuście w jarmarcznej gromadzie.

Święte ziele z prosiętami w półkoszkach,

przykryte — nie cudze, nie moje.

Chleb słodkawy, a dola gorzka —

umarłemu za nic pańskie pokoje.

Cóż pokoje, kiedy w oczach pole czyste,

a nad polem niebo znajome,

sosny w górze, a ptaki nisko,

w mieście jarmark, a odpust za domem.