Przeciw sobie napisze poemat,

z tomu Uprosiłem ciemności (1957)

przeciw sobie na lutni zagra,

w ogniu będzie rękami obiema

swoje słowa układał i targał.

Błogosławieni niemi,

chwała ustom milczącym,

niech się święci ta resztka ziemi,

co nie skrzepła, co się jeszcze sączy.

Niech przepada rym i rytmy niech ścichną

w imię prawdy zaklętej w okrzyku.

Kwiat paproci i kwitnący kłos żytni

masz w doniczce, śmieszny ogrodniku.

Zapamiętaj, jeśli alfa — to beta,

jeśli beta — to gamma na pewno;

jeśli serce — to tylko poeta,

jeśli poeta — to śpiewność.

Chwalisz słońce — zagadaj prozą,

słowo wystudź i nie daj mu szumieć.

Nie mów wierszem, bo cię każdy filozof

zlekceważy — nie zdoławszy zrozumieć.