Ptaki odlatujące

Ptaki odlatujące w szlakach niedościgłe

cieniem tylko po ziemi wyznaczacie loty

cień płachta latająca, cień drgająca igła

szyje się w pełnym słońcu migotliwym pełgotem

tętni krew rozskakana, puls bębni salwami

serce w piersi nie może spokojnie usiedzieć

szybuje ława cieni, machających skrzydłami

rozwleczona w północy, szpiczasta na przedzie

w horyzont wdarł się czarny zbuntowany promień

wachlarzem niebo zajął i powiał wachlarzem

zamknął gorące słońce w ram szelestnych ogromie

i pokazał niezmierne, niekościelne witraże

Kamienie, wszystko kamienie

rzeki falą nie szemrzą, a kamienie chroboczą

gdzież ten łan chybotliwy, co się stało z cieniem

a las z łąką zajęczą już kamienieć począł

szalenie smutno nam, szalenie

twardniał sękaty pomnik, umarły jak chwila

w ostre romby z krzemienia zamówiony więzień

opadające liście stukały w badylach

i topiły się w szutrze granitowe gałęzie

już po mchu nie pójdziemy

już na mchu nie siądziemy

niezmienne

nie będziemy hukać sobie

bo nam echo nie odpowie

bo i ono kamienne

Las mnie otoczył wieńcem

zalały mnie leśne morza

las mi odebrał rumieńce

las mnie pożarł

ramiona rosochate

konary

wiąże z dębami

za bary

się biorę

z wichrami

za bary

z całym światem

w jesienną porę

w cienistym poszumie

w liści opadłych szmerze

każde słowo rozumiem

w każde westchnienie wierzę

znam pęd rwącego jelenia

co echa na wieńcach niesie

i wiem że nic się nie zmienia

w zielonym lesie* * *

Chcieli szumy wszystkoleśne uwięzić

mroczne tumy z okrąglaków wytrzebić

nastawiali suchych sągów z gałęzi

zaorali tokowiska cietrzewi

Wyrąbali mu polanę na sercu

stratowały uroczysko siekiery

ostre pniaki gromadami już sterczą

tu i ówdzie gdzieś lamencik nieszczery

Ale bór się nie zmieni

W każdym pniaku rozdzwoni

w paprociach zaszeleści

po chaszczach się rozgoni

na polanach nie zmieści

Będzie się pienił

Rozedmie konarami

rozzuchwali gdzie trzeba

aż dostanie rękami

do drewnianego nieba

I będzie cienił

Siądź nad źródłem przejrzystem

jakież ono przeczyste

i jakie świeże

przejrzyj się w stocznej wodzie

pokołysze cię szczerze

i jeszcze ochłodzi

przysiądź nad nim podumaj

nad bijącym zwierciadłem

z kumkami się pokumaj

podziel się jadłem

i pytaj się dowoli

źródło żywe odgadnie

odpowie ci co boli

co w sercu na dnie

a zielone powoje

co w brzegach mokną

pozabieraj jak swoje

i ustrój okno

będzie ci potem w domu

tak jak nigdzie nikomu

w krynicznej asyście

i będzie ci jak w źródle

czysto jasno bezludnie

świeżo — przejrzyście

Tunel w granatowej nocy

tunel z białego światła

ciemność na wylot przetoczył

noc zbladła

nie widać cieni w promieniach

a ognia szaleństwo i natłok

prą granatowe sklepienia

i runąć nie mogą w światło

droga goreje na pamięć

w wyrwie przejasny pościg

kapią po ścianach kroplami

roztopione ciemności

za jasno teraz za jasno

co chwila co szept to jaśniej

te ognie na ziemiach nie gasną

w przestrzeń pęcznieje zasięg

ustami usta uśmiercam

dłonie krępuję stalą

te ognie w obojgu sercach

krwią kipią i krwią nas palą