Rawenna

Górą przeleciał biały dzień

nad dachami kościołów,

nad studnią z otwartym wiekiem w pustkę.

Zachód będzie,

różowe woły kończą orać

zielono-rudą chustkę.

Zamykasz oczy wieczorne na zgiełk,

sunąc myślą znużoną za mrokiem,

za ciszą, w której rozliczasz oddechem,

i myślisz — biały jak śnieg,

smakujesz — jak miód słodki,

miodom i śniegom na pociechę.

Wiatr na ciebie upadnie,

będziesz drżała w wilgoci kwietnej,

z kilką gwiazd rozcieńczonych chłodem

ułożysz ciało bezładnie

na szumach tajemnic letnich,

odetchniesz ciemnem i miodem.

Rosnąć zaczniesz z kruchego ciała

na chwałę i na zaczyn

dźwięku, wzbudzonego od wnętrza,

i uroczyście będziesz trwała

odkupiona i pełna naczyń

osobliwych i najświętszych.A ja miałko natłukę szkła,

jagód nabroczę i mchu nadrę,

nagarnę fali miodo-pszennej,

w pawich, w błyszczących tłach

prawdę prostą wzorzyście zawrę

o pannie dziwnej — i o Rawennie.