Ryży pastuch

Ryży pastuch z mordą piegowatą

po udoju przed oborę wyszedł —

a tu zaraz na podwórzu takie lato,

tak się lato na odwieczerz kołysze.

Krowy legły umęczone gorącem

i czernieją na słomianej pościeli,

z nieba wyszło ze trzy czwarte miesiąca —

ryży pastuch pomyślał o Anieli.

Bo Aniela to jego ukochanie,

jego oczy i warkocze podpięte:

trzeba będzie — myśli pastuch — ubranie

i buty, i kapelusz — odświętne.* sjs *

Przez pola wieje zaduch gnoju

i dymi wieś, parskają konie —

wracają baby od udoju,

tłuką się owce po wygonie.

Księżyc jak pastuch wyszedł za wieś

i zagnał chmury niebu w szkodę —

ruda dziewczyna w dworskim stawie

kąpie warkocze i urodę.

A gnojem niesie jednostajnie.

Spod skib rędziny i spod obór

gnojowy zaduch urodzajny

zagnał szczurami dna od żłobów.

Po wsi, po krzakach, po wiklinach

ostatnie kury jeszcze gdaczą —

nad stawem zaszumiała trzcina

nad wodą ciepłą i sobaczą.

Dziewczyna tak, jak lilia wodna,

bieleje w granatowej wodzie —

a księżycowa smuga chłodna

dziewczęce ciało rogiem bodzie.

Kropla jedyna pieśnią ciemną

po gładkiej skórze w skos się błąka —

i nutą śliską i tajemną

rozgrzesza ciało jak biedronka.