Sad jesienny

z tomu Dalekie łąki (1935)

Deszczyk pryska, droga śliska,

Zadymione kartofliska;

Przekwitł łubin, ziarno zgubił,

Któż go wygniótł tak i ubił.

Może grad w lecie spadł,

Może czart na łubin siadł,

Albo może „upiór wał”

Zawałował, wpadłszy w szał.

Nad łubinem śpiewny bór,

Świerków dur, sosen chór;

Jeszcze wyżej szumna jodła,

Dziwny rodu tego odłam.

Wszystkie pola, cały las

Wyrzekają na ten czas:

Że to niby ma być wrzesień,

Że to taka złota jesień.

Zaorali siwy łubin,

Co się w końcu sam wygubił,

Nad skibami w długim rzędzie.

Chmury w pędzie, chmury wszędzie.

Pola w dymie, lasy w mgłach

I na wrzosy upadł strach

Poszarzały jak ten świat.

Jeden tylko wybuchł — sad.