Samotne topole

Przyszły samotne topole

I proszą się sosnom.

Szeleszczą swoje niedole,

Ze chcą po lesie rosnąć.

Więc skargi i ramoty,

Na to sterczenie samotne,

Na topolowe tęsknoty

I na dni słotne.

Na jemiołę w koronie,

Na tę zieloną zmorę,

Na stare gniazda wronie

I na gałęzie chore.

Na wiatry późnojesienne,

Przewiewne i niestałe,

Na figury kamienne

I na krzyże spróchniałe.* * *

Nie wiadomo, którędy iść trzeba, żeby zginąć

I przepaść raz na zawsze w urojonej pustelni; —

Trop zmylić, ślady zatrzeć, pogoni się wywinąć,

Własne lica zataić, jak grajkowie weselni.

Nie wiadomo, którędy poszła cicha i sama

I przepadła na zawsze w czarnym borze dalekim.

Ślady bose zmyliła, przepuściła ją brama,

No i droga nieboga i krzyż w polu kaleki.

Komu teraz maliny, komu jagody,

Komu drobne fiołki w bukiecie,

Komu słota codzienna i tęczowe pogody,

Komuż wreszcie moje serce na świecie.