Sen

Nasz lichy dom tak się odrodził,

Taki dostojny wyrósł z malw,

Że biały komin w chmurach brodził,

Komin, nie komin, prawie pal.

We wszystkich oknach białe światło,

A w pokoikach huczny bal.

Przy drzwiach od ganku ścisk i natłok,

Służba i goście do dwornych sal.

Ojciec w czerwonym płaszczu

Kołuje, tokuje w pląsach,

Zaprasza, częstuje, ugaszcza.

Patrz — matka i matka w pąsach.

Po co tyle czerwieni —

Szepczemy po kryjomu.

Już się niebo rumieni

Z łuny od domu.

Po cóż tyle wesela

Mamo, mamo!

A matka patrzy na nas —

Myśli to samo.I

Kawki na wietrze

Kawki na wietrze — motyle

Lekkie, płynne, rozwiane,

Obwisłym dymom wyrwane

I uskrzydlone na chwilę.

Zawijają, lśnią, migają

Toną w wietrze, jak w fali.

Stary ruszt się zawalił,

Iskry trzeszczą — dach się zajął.* * *

W spiekocie marzeń do cienia,

Do lodowatych studzien,

Przybywajcie dobrzy ludzie

Chłodzić sny i gasić pragnienia.

I okutym wiaderkiem na sznurze

W chłód cembrowin, w głąb sięgajcie pilnie

Pusty cebrzyk trafi nieomylnie

W dno zwierciadła, jak w płytką kałużę.

Teraz zamach rozkręconym powrozem —

Tysiąc ramion na pokrętłach u wału

I warg tysiąc na oczach upału

Żar tchu zgasi, w krąg bryzgając mrozem.