Serce w lesie

Coś mi w piersi zawrzało i z hukiem się roznosi

nieznane memu ciału, nieznaną nutę głosi

tajemne struny trąca po zakątkach oblata

wieje nuta gorąca głos warkoczem zaplata

grają dudy niedudne, grają we mnie nie basy

ale grają ułudne niewiadome mi lasy

tego uchem nie chwycisz, ani zoczysz oczyma

chcesz się cały nasycić, a niewiada czy strzymasz

może runiesz u szczytu, od tych szumów i gwarów

od słonecznych prześwitów i od zdradnych moczarów

razem dźwięk nuta niesie, tu już z lasem śpiewamy

i las we mnie, ja w lesie, na przemian przepadamy

wszystkie szumy przejąłem, wszystkiem rosy zakrwawił

stukające dzięciołem serce, w lesiem zostawił

IBukowy pniak

Bajka

Szamotał się chłop z pniakiem

Na bukowym karczunku

Rąbał, dudlił tasakiem

Wykorzeniał go z gruntu.

Rwał rękami odnogi

Podgryzał rdzeń, podważał

Na kształt wietrznej pożogi

Tak się zawziął i zażarł.

Na wióry go, na miazgę

Na kawałki rozdzierał

Aż sypały się drzazgi

Aż jęczała siekiera.

Tu go sieknął tam prasnął

Rozpłomienił się cały

Pomalowane kraski

Chłopu się dziwowały,

Że tak przyszedł na długo

Właśnie do tej buczyny

Ze śmiertelną maczugą

I śmierć odroślom czynił.

Przylecieli borowi

Na kosmatych pęcinach

Urągali drwalowi

Co im buka wycinał.A drwal rąbał zacięty

Nic wokoło nie słyszał

Wykoszlawiał buk święty

Rozmachany aż dyszał.

„Już cię z ziemi wykroję

Już nie będziesz mi cienił

I spróchniejesz na gnoju

Nie będziesz się zielenił”

Aż pękł buk rozdwojony

Umęczony skończenie

I wszechmocną koroną

Zgniótł diabelskie nasienie.

Znów przyleciały z wiatrem

Popłoszone od stukań

Kraski — umrzyka patrzeć

Co się porwał na buka.