Starogrecki deseń

z tomu Strofy o malarstwie (1953)

rytmem dotknął spraw jeszcze najświętszych.

Cisza świecka, uśmiech tajemniczy

wieńczą głowy malowane jak najtrzeźwiej,

a gdzieś po krajobrazach —

zachwycenie, ekstaza,

wybuchają zjawiskowiej i rzeźwiej,

jak świecące drogowskazy, jak znicze.

Dumne mózgi, ręce mózgom poddane

Bachusowi hołdują młodym winem.

Nawet Sandro Mariano —

Oddaje święte siano

ze Stajenki za ziele Prozerpiny

i Madonnę za Wenus z morskiej piany.