Temat — odbicie doświadczenia

z tomu Poemat nielogiczny (1949)

zapomnianego i w czekaniu

cierpliwym, nagle w drżeniu

objawionego twórczym zdaniem.

To wielokrotne echo snów

już przemienionych krwią w charyzmat

poeta sączy strugą słów

przez swoje ciało jak przez pryzmat.

Boże — cóż mówić jeszcze o tym?

Wszystko, co powiem, będzie błędne,

tak jak bym chciał jaskółcze loty

ołówkiem zamknąć we współrzędne.

Nie starczy słów, nie starczy nut,

nie starczy dźwięków ludzkiej mowy,

żeby ptasiego szczęścia łut

spośród świergotu móc ułowić.

I jak tu teraz mówić wierszem,

jakże go czytać, jak powiedzieć?

kiedy czytanie ma być szczersze

od wyznawania na spowiedzi.

George robił tak. —