Tintoretto z weneckich lagun

z tomu Strofy o malarstwie (1953)

odpowiedział, odwzajemnił się pieśni.

U słoneczni!, ulotnił,

każdym z przedziwnych dotknięć

ciała świętych i szaty grzesznych —

„Stworzycielu koloratur — jasny magu”

.

Jak drogowskaz stanąłeś przed płótnem

wynalazco wewnętrznych jasności,

łowco widnych błyskawic,

kręgów i chmurnych ławic.

Tropicielu chwał na wysokości

i szarości, i czerni pokutnych.

I za tobą jak za żywą pochodnią

poszli młodzi na przekór świętościom,

zapłonęły sztalugi

frazami twojej fugi.

Akord blasków uderzył ze złością

w struny słońca z niesłychaną melodią.

Przyszedł Grek zamyślony, mistyczny,

młody efeb z dalekiej krainy,

bizantyjski, attycki,

Pawłowy, Homerycki,

wojowniczy, malowniczy, niewinny,

jak achajscy, dziewczęcy królewicze.

I w tym Greku jeszcze pełniej i czyściej

gama świateł zagrała nowym hymnem.

Fiolet krzyknął, zapiał.

Żółć się w oczach roztapia.

Płyną nuty pozornie zimne,

przez powietrze malowane soczyściej.