Tobie i mnie

z tomu Obrona mgieł (1949)

Tobie Rawenna

Justyniana,

Wysokopienna,

Zapomniana.

Z wierzchu ceglana,

a od wnętrza

snem malowana

i najświętsza.

Z absyd mozaiki,

nieba pawie —

pasie baranki

Bóg na trawie.

Cicho i młodo

oczy cię wiodą,

a czas od spodu

podchodzi wodą.

A mnie sosnowy

las i brzozy —

Przedpotopowy

Zamysł Boży.* * *

Stanął Jan w polu pszenicznym,

wołający na pewno we mnie.

Biały Jan, Chrzciciel ewangeliczny,

nad kłosami woła daremnie.

Pszenicami idzie fala śpiewna,

spodem rdza czerwienią lichą drwi —

pszenica to nasza krewna,

a rdza to ślady naszej krwi.

A bławatki i kąkol, to źródełka,

skąd się niebo uczy czystości,

grad przeszedł, ziemia pęka,

a niebo chabrowo pości.

Jordan płynie przez ciche pola,

oczy Janowe gwiazdy dziwne.

Nowina, nowina o kąkolach,

nad pszenicą słowa oliwne.