Tren wierzbowy

Wierzbo, panno przydrożna,

palmo wielkanocna,

domie ciętych szerszeni

i kolumno wiotka,

omijana niedbale,

zapomniana do cna —

co cię czeka o zmierzchu,

co cię nocą spotka?

Nuto dobrze znajoma,

fujarko pachnąca,

wrośnięta korzeniami w garstce mojej ziemi,

łzami rosy oblana,

siostro nieplacząca,

pomiędzy nami — braćmi

rzewnie plączącymi.