Trzeba go przeczytać,

przekazać tylko, prosto podać,

niech samo słowo, jak uroda,

porywa, dziwi, cieszy, nęci.

Najlepiej czytać wiersz z pamięci.wcielać ich w siebie albo dać

siebie postaci utworzonej

przez siebie na czas przedstawienia.

W niej się zagubić, w nią przemienić.

Aktor, z wyjątkiem filmowego,

skazany jest na krótkotrwałość

swojego dzielą.

Bo tak już jest, że twórczość jego

z gongiem się zawsze zaczynała

trwając niecałe

trzy godziny.

Postać stworzona lotnym cieniem

przeminie i chwilą się prześni.

Aktor buduje, aktor rzeźbi

za marmur mając własne ciało,

a za narzędzie młot.

Aktor dochodzi do postaci

różnymi drogi, są aktorzy

jakby leniwi i nieskorzy,

choć każdy cenę wielką płaci

za tę przemianę.

Niektóry postać swoją tworzy

już przy czytaniu, krok za krokiem,

kropla po kropli, cal po calu

wsączając w siebie bohatera.

„Ja” w tym aktorze schnie, umiera,

a postać rodzi się, korala

kwiatem powolnie skamieniałym.

Inny zaś, błyskawicą, strzałem

nagle olśniony, przemieniony,

jak człowiek Bogiem nawiedzony,

dźwięcznym sformuje się kryształem,magią roztworów przesyconych,

za niewidocznym wstrząsem, tknięciem.

Tak jak królewicz przez zaklęcie.

Magii aktorskich ciągłych przemian

nie zniosłaby rodzinna ziemia,

więc znalazł dla niej grecki geniusz

miejsce przychylne przemienieniom.

Na nim czy na niej, mniejsza o to,

w umownym czasie i obrotom

ziemi czy nieba niepodległym,

w odosobnieniu, w śnie odległym,

nieziemskim jakimś dziwnym prawem

dzieją się poetyckie sprawy.

A sprawom tym jest za patrona

widownia, jedna jakby strona,

i muzy, które w mijającym

dziele przybiegły się połączyć.

Barwa ze słowem, gest z melodią

na wywyższonym jasnym podium

przenikną się na oczach ludu

i dokonawszy tego cudu

odpłyną w byty nieśmiertelne

zróżnicowane i oddzielne.

A lud żegnając je oklaskiem

i wrota zamykając z trzaskiem

nic nie wie i za czyją sprawą

nieśmiertelności mógł bić brawo.

Za sprawą samotnego ducha,

który kometą krąży w górze,

zadudni jeszcze scena głucha,

rytmem zadźwięczą głosy w chórze.

Las się zaludni, a pod lasem

Spodek z dyszkantu spadłym basembędzie napierał się grać lwa

i Shylok będzie brodę rwał,

kiedy się dowie, że Jesyka

z Lorencem ciemną noc przenika;

królewicz Hamlet nędznej sforze

aktorów sztukę sam układa,

by pomścić ojca śmierć.