Wiatraki

W zamiejskim zaogrodzie szarym, byle jakim

nikt mnie nigdy nie szuka i nikt nie odwiedzi;

czasem tylko przychodzą połamane wiatraki

dziurawymi skrzydłami wokoło mnie bredzić.

Chore gmachy, pomniki wyschnięte i kruche

trzeszczą we mnie, wrośnięte zbutwiałym ogromem —

chwytam dźwięk ich umarły roztęsknionym uchem,

dźwięk, który po mnie dudni stutysięcznym gromem.

Bo one — choć umarłe — wszystko wokół wiedzą;

nimbem opajęczone, niepojęte znaki

i nużą mnie i w myśli niewolniczo siedzą

wędrujące symbole, połamane wiatraki.