Wieczorna godzina

Mgły opadłe na klęczkach obłokom się proszą,

Księżyc w niebie wątleje, jak gdyby zubożał,

Tylko chmury skrwawione w kłębach się panoszą,

Tylko las po tej stronie piekłami rozgorzał.

„Nie ma dnia”

— zawitało w dolinę bezbramną —

Słychać zieleń, jak liśćmi po ogrodzie szumi.

Świeże rany na chmurach niespodzianie zamrą

I mrok, co znikąd idzie, leśną zorzę stłumi.

Żar powietrzem nie chybota,

Stygną kamienie,

Lęk błoniastym skrzydłem otarł

O przeznaczenie. —

I urosły ćmy z motyli

W przemocy.

Serce moje świat przychylił

Ku nocy. —