Wiersz o siostrze

Posłuchaj wiersza o mojej siostrze

i użycz łagodności i ciszy

martwym słowom, co błysną może ostrzem

prostych cięć, w wilgoci sklepionej niszy.

Lat przybyło wąskim groblom na stawie,

za ogrodem, za Uszwicą, za szosą,

dźwięk wspomnień zagubionych i niknących prawie

pieśnią budzę, jak pochodnią, jak rosą.

Za tamtych czasów, za młodu,

dwoje nas było w domu —

ja cichy, a ona uparta i harda.

Stoję czasem zapatrzony w głąb ogrodu,

sercem błądzę po pniach, po koronach,

a ona furkocze warkoczem i kipi kokardą

rozbawiona, rozbrykana, rumiana.

A kiedy matka umarła, tydzień bez przerwy lało,

babie lato omotało ścierniska;

na cmentarz było blisko, październikowo i ślisko;

pamiętam dokładnie, jak płakałem.

Szły noce zatajone, noce dobroczynne,

pochylone nad gasnącym ogrodem,

snuły ciche oddechy po pokoju dziecinnym,

w okiennice pukały mimochodem.