Woda

Po łąkach trawy kiściami wiały,

Po nieskończonych dolinach

Szemrały wierzby — suche ukwiały,

Szemrała gęstwą wiklina.

I jeszcze strumień wstęga daremna

Nie powitana i nie żegnana,

W strumieniu woda chłodna i ciemna

I przez nikogo nie pozywana.

Nikt nie wołał bystrzyca,

Nikt nie wołał krynica,

Nikt nie wołał ochłoda,

Jeno woda a woda.

U wody, u strumienia

Ledwo, ledwo wiatr przewiał.

Z księżycowego cienia

Wyszła dusza cietrzewia.

I zaczęła tokować

Obracanki, klaskania;

Ogon w siedmiu podkowach,

A gardziołek, jak bania.

Niczyimi skrzydłami

Popod trawę się darła,

Przebierała nogami,

Dusza dawno umarła.A na płynącej toni,

Co brzegi gorące chłodzi,

Nic prócz tajemnej woni,

Nic prócz tajemnej powodzi.

Wodo, wodo strumienna,

Kwiatów pełna i skuszeń,

Głąb Twoja barwą bezdenna,

Po brzegach tokują dusze.Do Miguela malarza

Miguelu, zaprowadź mię do swoich otchłani,

Gdzie dna morskie stropami, a fale firmamentem,

Gdzie światło tak obłędną zielenią ogarnięte,

Że w nim chodzić będziemy obydwaj jak pijani.

U ciebie tak jak w lesie, co wyrósł i mszeje,

U ciebie jak w zapadłym, najgłębszym jeziorze —

Jezioro to, jak gdyby ukojone zorze —

Po zachodzie mrok w drzewach, a od wody dnieje.

Dnieje wywarem kalin i paprocią zwiniętą,

Mgłą duszną na pobrzeżne bagienko ciepławe.

Klękniemy, Miguelu i oczy ciekawe

Nasycimy po nocy łuną niepojętą.